‘Waarom ben je begonnen met ondernemen?’ een vraag die tussen ondernemers vaak gesteld wordt. Er volgen vaak mooie verhalen. Bij mij was het echter eigenlijk heel simpel ‘ik was het solliciteren beu’.
Vanuit huis ben ik een hele loyale medewerker. Mijn ouders hebben eigenlijk altijd voor 1 bedrijf gewerkt (die af en toe van naam veranderde of afsplitste). Dat was dus mijn voorbeeld. Als ik ergens op mijn plek zit, blijf ik ook graag zitten. Helaas hadden de bedrijven of branches waar ik voor gewerkt heb soms andere plannen. ‘Het merk waar ik voor werkte werd verkocht, ‘Het was een project, dus geen verlening’, ‘bedrijfseconomische redenen’ (dan krijg je zelfs een zwangere op straat), ‘crisis in de bouw’, ‘crisis in de kinderopvang’ ik heb het allemaal meegemaakt. En weer kon ik in de molen van uitkering aanvragen en solliciteren.
Tot ik weer thuis kwam te zitten. Weer afwachten of mijn brief (of video) gewaardeerd zou worden. Weer afwachten of je op gesprek mag. Weer ‘opdirken’ voor een gesprek. Weer je positieve en negatieve punten benoemen. O ja en wist je dat je soms gewoon een kop koffie voor je neus krijgt in zo’n gesprek. Niet gewenst voor mij als theedrinker. Mijn uitspraak toen; ‘Ik ben het beu!’.
Ik had het idee dat ik als ondernemer veel meer invloed had op al bovenstaande punten. Bovendien had ik de laatste jaren in loondienst met name projecten gedraaid. Dat kan ook als ZZP-er.
Ik ben me dus gewoon gaan inschrijven bij de Kamer van Koophandel (KvK). Eerlijk gezegd zonder concreet plan. Niet veel later werd ik gebeld door een kinderopvangorganisatie of ik bij hen een project wilde trekken. Dit kon eventueel ook als ZZp-er, ‘dan ben ik nu begonnen als ondernemer’. Ik weet nog heel goed dat ik die uitspraak deed. We zijn nu 7,5 jaar verder en er is veel veranderd. Bijvoorbeeld geen interim opdrachten meer. Maar ondernemer ben ik sindsdien altijd gebleven en zal ik zeer waarschijnlijk ook altijd blijven.
Hoe ben jij (ooit) begonnen als ondernemer?